روزهای مکتب
پائولا هاوکینز خیلی قشنگ می‌گوید: حفره‌های زنده‌گی‌ات همیشه‌گی‌اند. تو باید در اطرافش رشد کنی، مثل ریشه‌های درخت که از اطراف بیرون می‌زنند، باید خودت را از لابه‌لای شیارها بیرون بکشی. گاهی حفره‌های زنده‌گی ما خیلی عمیق و تاریک‌تر از قبل می‌شود. حتا گاهی به این نتیجه می‌رسی که دست از زنده‌گی بکشی. در اوج ناامیدی و تاریکی، بسی امید، زنده‌گی‌ات را دگرگون می‌کند. شاید خواندن چنین کلماتی آسان به نظر برسد، اما نوشتن آن مهری‌ست با جرأت بر تمام ورق‌های گذشته.